A pelota de pau

pelota1.png

Os máis antigos xogabamos cunha pelota que era de pau. Faciámola redondiña e de madeira. Xogabamos en zocas, e logo de tanto darlle había veces que as rompías. Outras veces xogabas cun limón grande porque non había pelota.

Despois viñeron as pelotas de goma e os balóns de coiro, feitos de cachos. Levaban o coiro por fóra e unha cámara por dentro, como a dos coches. Iso batía en calquera lado e rebentaba, levaba moi malas coseduras. As de goma batían nunha silveira e pinchábanse e alá ían, e parcheábalas con parches das bicicletas, e volvías a darlles aire e dálle que te pego. Normalmente tiñan moi mal amaño porque non traían válvulas e quedaban con moi pouco aire.

O primeiro en traer un balón de coiro, como tantas cousas, foi o mestre da escola.

O meu primeiro balón tróuxomo un tío que estaba en Bos Aires.

Ao principio xogabamos nos camiños, medio descalzos, en calquera sitio onde nos xuntabamos, e logo no verán iamos á Lagoa. Alí tiñamos porterías feitas de paus. No lugar hai unha fonte, e no inverno énchese de auga, por iso lle chaman a Lagoa. Cando viña a primavera cantaban as ras, rac, rac, rac, rac. Aínda nos temos bañado algunhas veces na Lagoa.

a-lagoa

De verán iamos unha pila de cativos, viñan de todos os lugares da parroquia, e faciamos equipos e competicións.

As porterías xa non están. Coido que agora está todo cheo de salgueiros.

Se fose hoxe sería futbolista, dáballe ben e gustábame moito.

 

 

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s